کز شاخه های یاد تو میرویم

شبها ترا بگوشه تنهایی

 در یاد آشنای تو می جویم 
 

تو ازکدوم قصه ای که خواستنت عادته نبودنت فاجعه بودنت امنیته

تو از کدوم سرزمین تو از کدوم هوایی که از قبیله من یه آسمون جدایی

اهل هر کجا که باشی قاصد شکفتنی توی بهت و دغدغه ناجی قلب منی

پاکی آبی یا ابر نه خدایا شبنمی قد آغوش منی نه زیادی نه کمی

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من ،خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن

منو با خودت ببر من به رفتن قانعم،خواستنی هر چی که هست تو بخوای من قانعم

ای بوی تو گرفته تن پوش کهنه من،چه خوبه با تو رفتن رفتن همیشه رفتن

چه خوبه مثل سایه همسفر تو بودن،هم قدم جاده ها تن به سفر سپردن

چی می شد شعر سفر بیت آخری نداشت،عمر کوچ من وتو دم واپسین نداشت

آخر شعر سفر آ خر عمر منه، لحظه مردن من لحظه رسیدنه

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من ،خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن

منو با خودت ببر من به رفتن قانعم،خواستنی هر چی که هست تو بخوای من قانعم...